Το νερό δεν είναι εμπόρευμα

Ενώ τις προηγούμενες ημέρες δεσμευότανε ότι το νερό θα παραμείνει  δημόσιο αγαθό, την ίδια στιγμή προωθεί τον πυρήνα της οδηγίας της ΕΕ 60/2006 όπου πλέον το νερό μετατρέπεται από αγαθό σε εμπόρευμα. Είναι τόσο ξεδιάντροπη η πολιτική τους που βαφτίζει περιβαλλοντικό τέλος το χαράτσι του νερού. Αυτό το χαράτσι θα πάει στο πράσινο ταμείο να χρηματοδοτεί τις ανεμογεννήτριες και το οικολογικό αμερικάνικο αέριο.

Από εδώ και πέρα όποιος έχει χρήματα και μπορεί να το αγοράσει θα έχει νερό.

Η προσπάθεια αυτή έρχεται από το 2019 όπου πρώτη φορά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να επιβάλλει το περιβαλλοντικό τέλος, το οποίο πήρε πίσω με την συνολική κατακραυγή. Όμως οι αστικές πολιτικές έχουν συνέχεια σε ότι αφορά το ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών και η κυβέρνηση της ΝΔ έρχεται να ολοκληρώσει το ξεπούλημα. Εξάλλου οι πολιτικές επιλογές για την  αντιμετώπιση των καταστροφών από τον Daniel, οδηγούν στην παραχώρηση όλου του παραγωγικού πλούτου της Θεσσαλίας στα επιχειρηματικά συμφέροντα υπό τις οδηγίες της Ολλανδικής εταιρείας που έδωσε το σχέδιο της επόμενης ημέρας.

Όλο αυτό το κόστος θα προστεθεί σε κάθε άλλη χρέωση από τους τοπικούς φορείς ύδρευσης και άρδευσης (Δήμους/ΤΟΕΒ). Ιδίως για την αγροτική παραγωγή όπου οι συνθήκες είναι ασφυκτικές για τους παραγωγούς η εφαρμογή του περιβαλλοντικού κόστους έρχεται σαν κερασάκι στην τούρτα. ( πχ για την ΛΑΠ Πηνειού το συνολικό επιπλέον κόστος ανά κυβικό για την άρδευση βαμβακιού -450κυβικα- είναι: 4,38€/στρ.)  Προφανώς η κυβέρνηση έχει βαλθεί να τελειώνει με διαδικασίες fast track με τους μικρομεσαίους και φτωχούς αγρότες/κτηνοτρόφους μιας και αυξάνει και άλλο το κόστος παραγωγής .

Επιπλέον η κυβέρνηση για την υλοποίηση του σχεδίου της, καταργεί μονομερώς μια σειρά δημόσιων υπηρεσιών ελέγχου του νερού (σε περιφέρεια, αποκεντρωμένη διοίκηση, αλλά και ΤΕΟΒ/ΓΟΕΒ)  και τις ενσωματώνει στον νέο φορέα διαχείρισης (ΟΔΥΘ) που λειτουργεί με πλήρως ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, σπάζοντας στην ουσία την μονιμότητα των υπαλλήλων και μετατρέποντας τους σε ιδιωτικού δικαίου. Μπορεί δλδ να τους απολύσει όποτε θέλει χωρίς να έχει περιορισμούς και  δεσμεύσεις. Επίσης ο  ΟΔΥΘ στην ιδρυτική του πράξη εμπεριέχει την δυνατότητα όλες τις λειτουργίες του να τις αναθέτει στην ελεύθερη αγορά με το αντίστοιχο τίμημα βέβαια.

Οι αγρότες/κτηνοτρόφοι νοιώθουν στο πετσί τους την πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ. Βλέπουν τα ζωντανά τους να σφάζονται μπροστά στα μάτια τους, δίνουν με ανοιχτές τιμές τα προϊόντα τους και πουλάνε 39λεπτά την καλύτερη ποιότητα βαμβακιού των τελευταίων ετών, στους εκκοκκιστές. Δίνουν στην κυριολεξία για λιγότερο από ένα κομμάτι ψωμί το στάρι στους μεγαλεμπόρους. Χαρίζουν στους χοντρέμπορους το καλαμπόκι. Αυτή η πολιτική είναι που στέλνει στην ανεργία και στη φτώχεια κάθε χρόνο και άλλους αγρότες και ετεροεπαγγελματίες που εργάζονται στον αγροτοδιατροφικό τομέα.

Η συγκεκριμένη απόφαση εντάσσεται στα πλαίσια της επίθεσης του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου και της ΕΕ προς τον κόσμο της εργασίας και τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες και επαγγελματίες. Έτσι φτάνουν στο σημείο να ιδιωτικοποιήσουν μέχρι και το νερό, για να μπορέσουν να αποσπάσουν ακόμα μεγαλύτερο κέρδος από τον παραγόμενο πλούτο του κόσμου της εργασίας. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε καν ο τρόπος της επιβίωσης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, παρά μόνο ο τρόπος αύξησης του πλούτου τους.

Εμείς όμως μιλάμε για την επιβίωση όλων των ανθρώπων, που με τις πολιτικές της ΕΕ και του ντόπιου κεφαλαίου εξαθλιώνονται. Γνωρίζουμε ότι είναι διαφορετικά τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν οι κυβερνητικοί κύκλοι της κεντρικής και τοπικής διοίκησης, με τα συμφέροντα και τις ανάγκες στις οποίες επιχειρούμε εμείς να δώσουμε φωνή. Αυτοί είναι με τους πλούσιους  και εμείς με την εργαζόμενη φτωχή πλειοψηφία. Αυτοί θα υπερασπιστούν με κάθε τρόπο τις πολιτικές της ΕΕ και του κεφαλαίου που φτωχοποιεί τους ανθρώπους, εμείς θα παλέψουμε με κάθε τρόπο να γίνει ανακατανομή του πλούτου που παράγεται προς όφελος των φτωχών.

Το λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος» δεν έχει καμία σχέση με την προστασία του περιβάλλοντος. Η «περιβαλλοντική» πολιτική των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του κεφαλαίου, είναι η άλλη όψη του νομίσματος της απόλυτης εκμετάλλευσης όλου του περιβαλλοντικού πλούτου για την ικανοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Ο καπιταλισμός μετατρέπει σε κέρδος τόσο την καταστροφή, όσο και την υποτιθέμενη αποκατάσταση του περιβάλλοντος. Το «περιβαλλοντικό τέλος» αποτελεί μια ξεκάθαρη μεθόδευση εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης του νερού και ένα μέτρο που θα συμβάλει με τη σειρά του στην ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση της αγροτικής παραγωγής στο άρμα των κολοσσών του αγροτοδιατροφικού τομέα και των μεγαλοαγροτών – επιχειρηματιών

Από αυτή την άποψη η κατάργησή του είναι μονόδρομος. Μια κατάργηση που δε θα επιτευχθεί με συμφωνίες σε υπουργικά και θεσμικά γραφεία, αλλά μέσα από τη δυνατότητα του αγωνιζόμενου λαού να επιβάλει με τα δικά του όργανα τα δίκαιά του.

Οι αγρότες με τις τελευταίες κινητοποιήσεις τους έδειξαν την τραγική κατάσταση που βιώνουν ως παραγωγικός κλάδος, αλλά και τις δυνατότητες που έχει σήμερα ένας αγώνας να γίνει νικηφόρος όταν γίνεται με όρους μαζικούς, δημοκρατικούς και όταν έχει την πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού μαζί του. Ο λαός πρέπει συντεταγμένα μαζί με τον αγώνα των αγροτών, να ξεσηκωθεί απέναντι στις πολλαπλές μεθοδεύσεις ιδιωτικοποίησης του νερού και μετατροπής του σε προϊόν πολυτελείας. Να απαιτήσει να παρθεί άμεσα πίσω η απόφαση της κυβέρνησης για επιβολή επιπλέον κόστους στο νερό. Να παλέψει για την ανατροπή όλου του πλαισίου που μετατρέπει τα φυσικά αγαθά σε εμπορεύματα. Αυτό που απαιτείται είναι η οργάνωση των αντιστάσεων με μαχητικό και συγκρουσιακό τρόπο που να υπονομεύσει την υλοποίηση των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Πρέπει να γίνουν άμεσα αιτήματα μας

Καμία ιδιωτικοποίηση – εμπορευματοποίηση του νερού.

Θέσπιση ενός καλλιεργητικού χάρτη για τη Θεσσαλία και όλη την ύπαιθρο, με βάση τις διατροφικές ανάγκες του λαού και τις περιβαλλοντικές δυνατότητες, που θα καταργεί τον άγριο και άναρχο ανταγωνισμό του κεφαλαίου στην αγροτική παραγωγή που καταστρέφει πόρους, περιβάλλον, εργαζόμενους και φτωχούς αγρότες. Σχέδιο αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών και απομάκρυνση από το μοντέλο της κοστοβόρας μονοκαλλιέργειας εις βάρος των φυσικών πόρων και των καλλιεργητών.

Κεντρικό σχεδιασμό για τη διαχείριση και την προστασία των υδάτων, την εξασφάλιση επάρκειας σε ισορροπία με το περιβάλλον. Ανάδειξη νέων μορφών κοινωνικού ελέγχου που θα εκφράζουν και εν τέλει θα επιβάλλουν τη λαϊκή βούληση βάσει των κοινωνικών αναγκών, ενάντια σε λογικές «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Κατασκευή μικρών φραγμάτων στις λεκάνες απορροής με αποκλειστικά δημόσιες επενδύσεις, που να χρησιμοποιούνται κυρίως για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα.

*Ο Π. Καμινιώτης είναι γεωπόνος, μέλος της Αγωνιστικής Ενωτικής Συμμαχίας Γεωπόνων Δ.Υ. για την Ανατροπή