Ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που συνεχίζει να κρατάει φυλακισμένο έναν νέο άνθρωπο με έωλα αποδεικτικά στοιχεία; Ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που στο πρόσωπο ενός νέου ανθρώπου εξαντλεί το μένος της εξουσίας ενάντια σε ό,τι εξεγείρεται; Για ποια δηκεοσήνι να παλέψουμε όταν απέναντί μας το τείχος του αυταρχισμού υψώνεται όλο και σκληρό;
Ο Νίκος Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος για περισσότερο από έναν χρόνο μετά από τα γεγονότα της έκρηξης στους Αμπελόκηπους. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τα στοιχεία που (δεν) στοιχειοθετούν την κατηγορία που τον θέλει για άλλη μια φορά κρατούμενο. Έχει όμως νόημα να μιλήσουμε για ποιο λόγο συμβαίνει όλο αυτό.
Ο Νίκος Ρωμανός είναι σύμβολο. Συμβολίζει το νεανικό επαναστατικό σφρίγος του Δεκέμβρη του 2008. Τη συσπείρωση, τη γενικευμένη οργή και την απάντηση της νεολαίας στην καταστολή, στην αυθαιρεσία, στην ατιμωρησία των κρατικών εγκλημάτων. Ο Νίκος Ρωμανός είναι σύμβολο, γιατί με την απεργία πείνας το 2014 κατέδειξε την υποκρισία της κυβερνητικής πολιτικής, ανέδειξε τη μη ισότιμη μεταχείριση των κρατουμένων και για άλλη μια φορά συσπείρωσε γύρω του ένα ζωντανό κίνημα αλληλεγγύης που δεν άφησε να χαθεί ένας νέος άνθρωπος, βορά στην οργανωμένη επίθεση της κρατικής καταστολής.
Στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού κορυφώνεται η κατασταλτική πολιτική. Σαφώς και δεν είναι ο μοναδικός στόχος. Φοιτητές και φοιτήτριες που διαγράφονται από τις σχολές τους με το πρόσχημα της εγκληματικής δράσης, φυλακίσεις για το άνοιγμα ενός πανό έξω από τη Βουλή, ξύλο και χημικά σε υγειονομικούς και αγρότες. Οι διεκδικήσεις αντιμετωπίζονται από το νεοφιλελεύθερο καθεστώς, με όποιο προσωπείο και αν αυτό παρουσιάζεται, με βία και καταστολή, με ψέμα, συκοφαντίες και απαξίωση. Η καταστολή έχει πάντα ταξικό και κοινωνικό πρόσημο.
Η συνεχιζόμενη τιμωρία του Νίκου Ρωμανού εκτός από τον ίδιο, αφορά και κάθε κοινωνική και πολιτική ομάδα που οργανώνεται και παλεύει για τα αυτονόητα, για την ισότητα και τη δικαιοσύνη. Η κρατική καταστολή δεν στοχεύει σε ένα πρόσωπο. Επιτίθεται συνολικά στο αλληλέγγυο κίνημα διεκδίκησης δικαιωμάτων και αξιοπρεπούς ζωής. Στις ομάδες στήριξης προσφύγων και μεταναστριών που παραμένουν σε καθεστώς εξαίρεσης βασικών δικαιωμάτων, στις ομάδες αλληλεγγύης στη Ρομά κοινότητα που ακόμη παλεύει για τη δικαίωση των νεκρών παιδιών της, στις ομάδες που συμπαραστέκονται στο 16χρονο κορίτσι που οι αρχές έσπευσαν να προφυλακίσουν αντί να φροντίσουν και να περιθάλψουν.
Ο ανένδοτος που έχει ξεκινήσει η κυβέρνηση ενάντια σε κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης, η αυστηροποίηση των ποινών και η ποινικοποίηση ως απάντηση της ένδειας της κρατικής μηχανής να φροντίσει τα πιο ευάλωτα και παραμελημένα κομμάτια της κοινωνίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από το ανταγωνιστικό κίνημα. Η κρατική βαρβαρότητα ως στοιχείο της πολιτικής μας ζωής δεν μπορεί να στοιχειώσει και τις επόμενες γενιές. Οφείλουμε να την ανατρέψουμε. Όπως δήλωσε και ο Ν. Ρωμανός μετά την απόφαση για την παράταση της προφυλάκισής του «.. η δικαιοσύνη επικρατεί μόνο με ελευθερία». Κι εμείς οφείλουμε να τον υποστηρίξουμε να την κερδίσει.
*Μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
